برگ طلا

 

هر وقت حرف از عشق و اینده خودم می شد به دوستام می گفتم مطمئن هستم که خوشبخت میشم

 

 

 

 

اما نمی دونم چرا همیشه یا بیشتر وقتها ته دلم می گرفت و نگران میشدم

 

 

 

 

 

تو دانشگاه : تو ۴ سال بودن تو خوابگاه و زندگی دانشجویی که بهترین سالهای زندگیم بود

 

 

 

 

 

خیلی خواستگار داشتم : خواستگارهایی که شایر بیشتر دوستام یا دخترها ارزویه داشتن اونا رو داشتن

 

 

 

 

 

 

از مهندسش گرفته  تا معلم ضمن خدمت و البته بالاترینش کارمند خود دانشگاه

 

 

 

 

 

فکرم فقط دنبال تموم کردن درس و پیدا کردن کار بود و اصلا حالیم نبود چه فرصتهایی رو تو رندگی دارم

 

 

 

 

 

 

از دست میدم فرصتهایی که خیلی از بچه ها بخاطرشون بهم حسادت می کردن

 

 

 

 

 

 

گذشت و گذشت و حالا نامزد و عقد کرده کسی هستم که نه بهش علاقه دارم ونه بی علاقم

 

 

 

 

 

 

هشتم مرداد عروسی می کنم ولی نمی دونم کار درستی هست یا نه

 

 

 

 

 

 

 

می ترسم از جدایی و طلاق چون اسمم دختر طلاق و البته بیوه میشه

 

 

 

 

 

 

همه میگن اگه طلاق بگیری تو این اوضاع بی شوهری یا مرد بیوه میاد سراغت یا زن مرده و بچه دار

 

 

 

 

 

 

اما چه کنم که هرگز فکر نمی کردم طرز فکر شوهرم خیلی خیلی باهام فرق داشته باشه

 

 

 

 

 

 

والبته خیلی هم بد دل باشه که به قول خودش این بد دلی نیست این غیرته

 

 

 

 

 

 

 

روزی که به خواستگاریم اومد تموم شرطها و حرفام رو قبول کرد ولی حالا زیر تموم حرفاش می زنه

 

 

 

 

 

 

یه روز که ازش پرسیدم چرا شرطهاو حرفاتوفراموش کردی بهم گفت : می خواستن خرم از پل بگذره

 

 

 

 

 

 

وقتی کسی تو خیابون نگام می کنه : میگه چرا نگات کرد

 

 

 

 

 

 

بهم میگه دستم رو تو خیابون محکم بگیر تا همه بدونن تو مال منی

 

 

 

 

 

 

تو ماشین که می شینی تو نمی خواد به راننده سلام کنی : سلام خودم کافیه

 

 

 

 

 

 

بیش از حد مامانی هست و  :کلا می خواد از منم چیزی مثل مادرش بسازه

 

 

 

 

 

 

 

از پدر و مادرش بیش از حد می ترسه که البته خودش میگه این احترامه : نه حساب و ترس

 

 

 

 

 

 

اجازه دخالت تو هر کاری رو بهشون میده که بازم به قول خودش : این مشورت نه دخالت

 

 

 

 

 

 

چند وقت باهاش قهر بودم ولی از بس زنگ زد دلم براش سوخت واشتی کردم

 

 

 

 

 

 

دوستام میگن اگه سعی خودت رو بکنی می تونی اونو و اخلاقشو عوض کنی و تو دستت بگیریش

 

 

 

 

 

 

زیاد اجتماعی نیست : میگه : دوست زندگی ادم رو خراب میکنه بیشتر از اونکه باعث ساخت بشه

 

 

 

 

 

 

من همیشه فکر میکردم باداشتن شوهر هرگز احساس تنهایی نمی کنم

 

 

 

 

 

 

اما حالا بر عکس غم و غصه و حجم تنهاییم دوبرابر شده و هیچ احساس و میلی به ازدواج ندارم

 

 

 

 

 

 

با این  حال بازم توکلم به خداست و از اون کمک می خوام

 

 

 

 

 

 

هرگز به خوابم نمی دیدم روزی برسه که از پوشیدن لباس عروس و زندگی خودم بیزار بشم

 

نوشته شده توسط مریم در یکشنبه بیستم اردیبهشت 1388 ساعت 9:14 موضوع | لینک ثابت

 من در این دخمه دوران گرفتار شدم

 

 

 

 

 

 

 

به چه جرمی ندانم به چه دمساز شدم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

می کشد اشک مرا  :  غصه هر لحظه مرا

 

 

 

 

 

 

 

من ندانم که چرا قسمتی از راز شدم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تلخ که شد کام دلم : زهر که شد جام و می ام

 

 

 

 

 

 

 

من ندانم به چه علت زتقدیر گریزان شدم

 

 

 

 

 

 

 

ای فلک شاهد ایثار و صبوری ها باش

 

 

 

 

 

 

 

شاهد خنده بی جان : قفس روحم باش

 

 

 

 

 

 

 

شاهد یک قدم مانده به پایانم باش

 

 

 

 

 

 

 

ای فلک چشم من مرگ اقاقی دیده

 

 

 

 

 

 

 

بخدا شب نشده : صبح را رنگ سیاهی دیده

 

 

 

 

 

 

 

ای فلک تنم از ترس زمان لرزیده

 

 

 

 

 

 

 

چشم من نامردی دوران دیده

 

 

 

 

 

 

 

ای فلک صبر من صبر ایوب که نیست

 

 

 

 

 

 

 

خشم مگیر بر من تنها : که این رسم

 

 

 

 

 

 

 

 

رسم جوانمردی نیست

 

نوشته شده توسط مریم در سه شنبه سیزدهم اسفند 1387 ساعت 15:4 موضوع | لینک ثابت

چندین بار صدایه هوهویه باد را شنوفتم : هزاران بار ها گریستم

 

 

 

 

 

 

 

ناله هایم را زیر شانه هایه غمگینم پنهان می کنم

 

 

 

 

 

 

 

تا کسی بویی از شکوایه هایه مدام و بی جانم را نشنود

 

 

 

 

 

 

 

 

ارام اه می کشم : راه می روم تا کسی نفهمد که من : هستم

 

 

 

 

 

 

 

 

غربت همه جا را نشانه کرده

 

 

 

 

 

 

 

و تنهایی مرا تندیس

 

 

 

 

 

 

 

 

و باز مقاومت می کنم

 

 

 

 

 

 

 

 

کجا :  کی : مرا می شنود

 

 

 

 

 

 

 

 

رهایی من تا کجاست

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بازوان مرا بنگرید

 

 

 

 

 

 

 

 

شعله های اتش خرابم نمودن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دستانم ذوق ذوق می کنند :  جسارتم را تمثیل نمی کنید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مانده ام یا نه :  هنوز در ماتمم : فریادم را حس دوستانه نیست

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خواب بیدارم نمی کند : مرده جان شدم

 

 

 

 

 

 

 

 

کهنه خنده قدیم باز رفته رفته اشیانه شد

 

نوشته شده توسط مریم در دوشنبه هفتم بهمن 1387 ساعت 1:21 موضوع | لینک ثابت

 

من اتاقک پر از حرفای ناگفته با غمم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من یه دیوار پر از سکوت و حجم ماتمم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من همون ساعت کهنه و همون عقربکهای خسته ام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من همون قاب شکسته : من همون در به درم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من یه سقفم  : که پاشیده شده روی سرم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من چراغی که خاموش و داغون تو شبم

 

 

 

 

 

 

 

 

من همون زوز و فریاد غمم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خنده روحی که مرده تو اتاق بی کسم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من در بسته شده  :  آرزویی که حبس شده

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آه سرگردون و دیونه منم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من صدای وحشت توی اتاق

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صدای گریه و ناله مثل باد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من صدای پای رفتن تنم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صدایی که میگه دیگه خسته ام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من گل زردی که تنها شد و باز

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جون نداره و می افته روی طاق

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من صدای پای رفتن تنم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صدایی که میگه دیگه خسته ام

 

نوشته شده توسط مریم در چهارشنبه یکم آبان 1387 ساعت 8:58 موضوع | لینک ثابت

 

بغض پیراهنم را براده شد

 

 

 

 

 

 

 

صبر باز هم مرا پیاله شد

 

 

 

 

 

 

 

شیشه اتاقم باز هم شکست

 

 

 

 

 

 

 

وباز باد صدایش پر از تو شد

 

 

 

 

 

 

 

راه می روم کجا  :   در میان خاطرات

 

 

 

 

 

 

 

باز هم اتاقم پر از بهانه شد

 

 

 

 

 

 

 

حوض کوچک  خاطراتم به یاد تو

 

 

 

 

 

 

 

باز هم مرا ماهی قرمز قصه تو شد

 

 

 

 

 

 

 

موجی از صدای بودنت  :  طپیدنت

 

 

 

 

 

 

 

باز هم مرا پر از انتظار مرده شد

 

 

 

 

 

 

 

خس خس گلوی خسته ام هنوز

 

 

 

 

 

 

 

بارکش ترانه  :  بی تو ماندن  :   تو شد

 

 

 

 

 

 

 

چه پاره پاره حرف می زنم ببین

 

 

 

 

 

 

 

حرفهایم پر از غربت تو شد

 

 

 

 

 

 

 

فصل رویش برگها تو را می برم ز یاد ولی

 

 

 

 

 

 

 

اشکهای کهنه شبانه ام مشک و ساقی تو شد

 

 

 

 

 

 

 

رفته ای  :  چه زود جسم خاکی کبود

 

 

 

 

 

 

 

رفته ای   :    ولی سایه ات مرا ربود

 

 

 

 

 

 

 

سایه ات چه خوش در دفترم نشست

 

 

 

 

 

 

 

بیت و غزل ولی تو را در دلم شکست

 

 

 

 

 

 

 

ذهن آماده شد  :  سکوتم پر از تو شد

 

 

 

 

 

 

 

بوی حضور تو باز شاعرانه شد

 

 

 

 

 

 

 

در را گشوده ام  :  بازم تو را سروده ام

 

 

 

 

 

 

 

مبهم ترین واژه باز  :  رفتنت ایهام و غصه شد

 

 

 

 

 

 

 

چشم بسته ام به تو  :  جسمم اسیر توست

 

 

 

 

 

 

 

رویای بی کران  :   ای حضور جاودان

 

 

 

 

 

 

 

باز داغ رفتنت مرا تازه تازه شد

 

نوشته شده توسط مریم در پنجشنبه چهارم مهر 1387 ساعت 10:28 موضوع | لینک ثابت

 

من غریبم میون همه گلها خدا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گلها از بودن من سیر شدن : باز چرا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من خودم  پرپر  شده  ایامم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بی سبب از من تنها شدن دور چرا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

باغ دل مرد و کسی یاد نکرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

که زمانی منم تازه شکوفتم در آن باغ چرا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من همانم که گلی را بوئید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سیلی خورده به گل را شوئید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گلها یادشون میاد سیلی اول من می خوردم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من به جای همشون می مردم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

توی باد یا که خزون واسشون جون دادم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گلها حالا بی وفائی می کنن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از من خسته جدائی می کنن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چه شبی بود زمانی که گلی را چیدن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بخدا تا خود صبح از غم و غصه به خود پیچیدم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

می کنم خنده به گلها : همانها که مرا می راندن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چه بگویم : چه سکوتی دارم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

قلبم از فرط تبسم : خنده های الکی می گیرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من و یک جمله بهم پیچیدیم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نازنین ناز گلا : مهرتان را دیدیم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

باغ گل مال شما

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نه نه : همه باغستانها : همه عطرستانها

 

 

 

 

 

 

 

 

 

همشون مال شما

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من به تنهایی خود خو کردم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نه به تنهایی : به ایام پر از غصه و غم رو کردم

 

نوشته شده توسط مریم در شنبه دوم شهریور 1387 ساعت 18:0 موضوع | لینک ثابت

اگه پیش من بودی دستاتو توی دستام می گرفتم

 

 

 

 

 

 

 

نرم نرم مثل ابریشم خوشبو و پر از عطر خودمو تو بغلت جا می دادم من

 

 

 

 

 

 

 

گریه می کردم و خواهش که گلم دیگه نرو : دیگه نرو تازه اومدی و رسیدی تو بدستم

 

 

 

 

 

 

 

بخدا با بودنت جون می گیرم من

 

 

 

 

 

 

 

مهربونم باتو آروم می گیرم من

 

 

 

 

 

 

 

اگه باشی گل ریحون رو سرم پاشیده میشه

 

 

 

 

 

 

 

عطر خوب نفست رو ی تنم : رو تنه خسته من تابونده میشه

 

 

 

 

 

 

 

نازنین بی خبر از حال و روزم

 

 

 

 

 

 

 

نمی دونی چی کشیدم وقتی رفتی و دیگه تو رو ندیدم من

 

 

 

 

 

 

 

با خیالت خاطراتم زنده می شد

 

 

 

 

 

 

 

رفتن لحظه آخرت برام تدائی می شد

 

 

 

 

 

 

 

گفتی بر می گردی و :  ای وای دیگه باورم نمی شد 

 

 

 

 

 

 

که بگی می برمت عرش الهی : پیش اون شاپرکا : خدایی که خواستی

 

 

 

 

 

 

 

چشمامو بستم : تا بیاد صدای پات برسه بگوشم

 

 

 

 

 

 

 

بشه در باز و بیای دستاتو بزاری رو ی چشمامو و بگی : بگو که کی هستم

 

 

 

 

 

 

 

۱ـــ ۲ـــ۳ـــ زیر لب آهسته گفتم

 

 

 

 

 

 

 

ای خدا بهش رسیدم

 

 

 

 

 

 

 

 

۴ ـــ ۵ ـــ ۶ ـــبغلش زود پریدم

 

 

 

 

 

 

 

اونموقع چشمامو تازه به روش باز نمودم

 

 

 

 

 

 

 

نه نه :  باورم نیست هنوزم

 

 

 

 

 

 

 

غم رسید و بوسه زد بر تارو پودم

 

 

 

 

 

 

 

اون منو برد به عرش : پیش اون شاپرکا : تابش ستاره ها : ناله های من و ماه

 

 

 

 

 

 

 

غم چه زیباست خدایا : از نگاهش تو رو می بینم من

 

 

 

 

 

 

جدا از من نکنش :  که خدایا بی حضور قدومش دلی دلخونم من

 

نوشته شده توسط مریم در شنبه بیست و ششم مرداد 1387 ساعت 14:8 موضوع | لینک ثابت

آسمون جا واسه من نداره

 

 

 

 

 

 

 

خنده ها جا واسه من کم میاره

 

 

 

 

 

 

 

یعنی انقدر من تنها بی کسم

 

 

 

 

 

 

 

که خدا هم منو تنها میزاره

 

 

 

 

 

 

 

زیوره زندگی من چی بوده

 

 

 

 

 

 

 

اشکهای دونه دونه : یا آرزوهایی که حبسه تو سینه

 

 

 

 

 

 

 

غم بودش : غم بودش : که هر لحظه کناره من بودش

 

 

 

 

 

 

 

اون وفا کرده : وفادار بودش

 

 

 

 

 

 

 

غم بودش: غم بودش : که هر لحظه کنار من بودش

 

 

 

 

 

 

 

پرسه جو کنید : بگید که بجز غم کی بودش

 

 

 

 

 

 

 

گله از غم نکنم شادم کرد

 

 

 

 

 

 

 

که مرا با خودش از روز ازل یاور کرد

 

 

 

 

 

 

 

گفتم از قسمت و تقدیر خودم : که کمی حال کنم

 

 

 

 

 

 

 

وصفی از زندگی پرخش و آمال کنم

 

 

 

 

 

 

 

گفتم و باز غم آمد که بگوید : مریم

 

 

 

 

 

 

 

من هنوزم گرفتار توام

 

 

 

 

 

 

 

چه بخواهی : چه نخواهی من وفادار توام

 

 

 

 

 

 

 

چه بخواهی : چه نخواهی من وفادار توام

 

نوشته شده توسط مریم در سه شنبه هشتم مرداد 1387 ساعت 12:14 موضوع | لینک ثابت

ضامن اهو به کنارم بیا

 

 

 

 

 

 

ضامن من شو : به سراغم بیا

 

 

 

 

 

 

 

خسته شدم از غم و از غصه ها

 

 

 

 

 

 

ای که دل بی کس من کرده هوایت بیا

 

 

 

 

 

 

ضامن آهو : اشک رهایم نمود

 

 

 

 

 

 

درد و اسیری:  اسیرم نمود

 

 

 

 

 

 

باز صدای من تنها گرفت

 

 

 

 

 

 

ناله تمام تن من را گرفت

 

 

 

 

 

 

ای که خودت حال مرا دیده ای

 

 

 

 

 

 

روح خجل : روز سیاه منو هم دیده ای

 

 

 

 

 

 

 

روز گذشت : ماه گذشت : سال رفت

 

 

 

 

 

 

 

قول و قرارت چه شد از یاد رفت

 

نوشته شده توسط مریم در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387 ساعت 15:39 موضوع | لینک ثابت

شاعران جمع شوند

 

 

 

 

فکر این شمع شوند

 

 

 

 

شمع می سوزد و من می سوزم

 

 

 

 

بوی آتش همه جا پیچیده

 

 

 

 

شمع می سوزد : طفلکی اه کشید

 

 

 

 

گفت مریم : کمکم کن : دل من می سوزد : گر گرفتم مریم :نگذار آب شوم

 

 

 

 

شمع؟ مریم بمیرد که تو هم می سوزی

 

 

 

 

مریم بمیرد که چقدر می میری

 

 

 

 

شمع : چه کنم ؟ هیچ کس نزدیکم نیست

 

 

 

 

گل هم سوخت : هیچ کس بی غم نیست

 

 

 

 

شمع ؟ من هم می سوزم : با تو من می مانم

 

 

 

 

شمع آب شدی؟ به خدا من بیشتر آب شدم : تیره و تار شدم

 

 

 

 

شمع ؟ سرد نشو : خاموش نشو : پر از اندوه نشو

 

 

 

 

شمع ؟من می میرم : تو آرام بگیر

 

 

 

 

تو فقط روی قبرم بنشین

 

 

 

 

روی اسم و خبر رفتن و مرگم

 

 

 

 

تو فقط ذره ای اشک بریز

 

نوشته شده توسط مریم در یکشنبه نهم تیر 1387 ساعت 21:1 موضوع | لینک ثابت

ایستاده بودم که پایم شکست

 

 

 

ایستاده بودم که رشته آرامشم گسست

 

 

 

من بودم : در هیاهوی لحظه ها

 

 

 

من بودم : و هزاران رد پا

 

 

 

من بودم و رقص داغ ناله ها

 

 

 

من بودم و سو سوی وحشی بادها

 

 

 

من بودم و گریه ها

 

 

 

شب شد و باز سردم شد

 

 

 

شب شد و شب بهانه مرگم شد

 

 

 

ایستاده افتادم

 

 

 

شمارش : حادثه ها : ثانیه ها: دروجودم پیاله شد

 

 

 

پلکهایم منجمد : لبهایم بی رنگ : مرگ نزدیکم شد

 

 

 

گرم شدم : دورو ورم آوار شد

 

 

 

صدای مبهمی مرا آغاز شد

 

 

 

مریم : بیدار شو

 

 

 

این منم : انعکاسی از خدا

 

 

 

حادثه رخ داد

 

 

 

حادثه شو

 

 

 

سایه رفت: صبح شد

 

 

 

مریم بخند : خدا یارت شد

 

نوشته شده توسط مریم در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 20:16 موضوع | لینک ثابت